Het gaat niet om anderen. Het gaat om mij.

28-06-2016 16:20:00

Uiterlijk rustig pak ik het pluizige mormel en zet ‘m voor de twaalfde keer op de grond. Wetende dat hij meteen vol enthousiasme aan zijn dertiende klim gaat beginnen.

Ondertussen streep ik de makkelijke dingen van mijn lijstje. En voeg ik er domme dingen aan toe om ze direct weer door te strepen. Tussen de strepen door laat ik me afleiden door internet weer aan te doen. Een weekmenu te maken. Een nieuw glas water te pakken.

Met een bewonderenswaardige gedrevenheid begint Cthulhu aan zijn nieuwe klim.


Dit keer via de stoel in plaats van via mijn been. Zijn eindpunt helder in zicht. Elke keer opnieuw verpest ik het voor’m als ‘ie bijna is waar ‘ie wil zijn. Mislukking. Na mislukking.

Langzaam zwoeg ik verder. Een passend portfolio dat mooi in elkaar zit, dat moet er komen. Wat ik wil vertellen en laten zien weet ik wel. Zonder tussendoor iets anders te doen kwam dat in mijn hoofd én op papier terwijl ik stukjes muziek meezong en af en toe met mijn vuist door de lucht maaide.


Na zes pogingen via de achterkant van de stoel probeert Cthulhu een nieuwe tactiek om mijn neus en vingers te bereiken. Als ik hem van achter mijn laptop naar me toe zie sluipen klik ik nogmaals door de grote selectie foto’s waar ik halverwege in val. Blijkbaar ging ik hier de vorige keer iets onbelangrijks doen. Ik dwing mezelf mijn tien favoriete foto’s te kiezen. Daarna mag ik water pakken. 
Als ik bezig ben met de opmaak ben ik ineens een passende soundtrack aan het zoeken, bestel ik nieuwe SD kaarten en gooi ik een “Wie gaat er mee naar het park vanavond???” bericht richting vrienden. 

Gefrustreerd door mijn non concentratie pak ik mijn handdoek.  


Sinds drie weken heb ik namelijk een nieuwe uitstel activiteit gevonden. Een vrij goed werkende. Op en neer zwemmen in de recreatieplas. Richting vlot, paar keer van de duikplank (de lage natuurlijk) en weer terug. Om daar uithijgend nog een paar koprollen en handstanden in het water te doen.  Terwijl ik me door het water zwoeg wordt alles ineens helder, de vertroebeling blijft in het niet zo lekker ruikende water achter. Zo snel ik actief bezig ben werkt mijn hoofd veel sneller. Ik beperk me tot de essentie, weet direct welke foto’s ik wil gebruiken en hoe het er uit moet zien. Het verhaal dat ik wil vertellen zie ik helder voor me.

Tijdens het zwemmen valt er iets weg. De behoefte aan andere input, naast datgene waar ik mee worstel. Ik worstel lichamelijk en focus me daar volledig op. Zonder er bewust mee bezig te zijn vormen de zinnen zich. Het is er, het moet er alleen uit zonder dat ik tussendoor aandacht geef aan andere zaken. 

Vol inzichten ga ik naar huis waar Cthulhu onvermoeibaar probeert mijn nu typende vingers te bereiken. In twee sprongen op de tafel, mijn neus tussendoor een kopje gevend en met zijn pootjes op mijn trackpad een chaos creërend. 
Ik zet ‘m wéér op de grond en typ als een razende tot hij weer bij mijn vingers eindigt. 

Dan realiseer ik me dat er nog iets is dat zwemmen met zich mee brengt. Ik ben volledig gefocust op mezelf. Ik kom aan de overkant. Ik probeer steeds iets sneller te gaan. Mijn slagen steeds mooier te maken.  

Het gaat niet om anderen. Het gaat om mij.


Net als Cthulhu, die zich totaal niet bezig houdt met wat anderen van hem vinden. Hij zal zijn doel halen. Vastberaden, vasthoudend en vol enthousiasme. Of ie nou met een ferme “Nee” telkens opnieuw op de grond gezet wordt, of ie nou zeiknat wordt van elke keer in de plant klimmen of dat ie elke keer opnieuw door Heinz in de houdgreep genomen wordt. Dat stukje gaan voor wat ik wil, zonder me af te vragen of andere mensen het wel goed vinden, het wel mooi vinden. Dat leer ik graag van Cthulhu en een beetje zwemmen.