Verlangens in stilte

18-02-2016 15:56:00

De week is bijna om. Toen we hier net waren leek zo’n week een eeuwigheid. Maar zo hard en ongecontroleerd als ik een duin af ren, zo ging ook deze week voorbij.

Weg uit de drukte van de stad. Midden in de stilte en ruimte. Om ons huisje is het zelfs zo stil dat ik de eerste nacht een beetje onrustig sliep. Totale donkerte, op het licht van de vuurtoren na. En na 3 minuten lopen sta ik op een duin om vervolgens uren te kunnen ronddwalen. Mijn nieuwsgierigheid die me telkens over een nieuwe duin trekt. Het verlangen om nog meer moois te zien.

Of het nu komt door de ruimte, het ontbreken van prikkels of mijn door wandelen geactiveerde brein, ik heb een betere focus. 


Behalve dat, weet ik veel makkelijker wat ik écht heel graag wil vertellen met mijn fotografie. Terug naar de pure behoefte om dingen te maken en verhalen te vertellen.
Los van alle andere beweegredenen om dit te doen. 
Het gevoel van verlangen dat ik had toen ik baalde van mijn baan en alleen maar wilde fotograferen. Dingen bedenken zonder dat ik enthousiast gemaakt wordt door andermans plannen, zonder het uitgangspunt van (hele fijne) opdrachten, zonder dat er ‘ik moet ook huur betalen’ in mijn hoofd zit. Simpel, dat wat ik wil fotograferen omdat het me raakt, omdat ik er blij of juist boos van word, omdat ik dingen zie of wil laten zien die je niet zo snel ziet, omdat ik nieuwsgierig ben, omdat het me uitdaagt.  

Mijn basis voor de liefde van het beeld.

Morgen gaan we weer naar huis. Terug naar de drukte en de herrie.  Waar mijn oren zich zullen vullen met de stadse geluiden. De robotbuurvrouw met haar mechanische stem. De bus die in alle vroegte langs komt. Lol makende jongeren tot laat in de avond. De keffende honden die elkaar proberen te overtreffen. Dronken studenten met hun piepende fietsen en gelal. 

Maar ook terug naar de mooie opdrachten van komende week. De leuke afspraken die gepland staan. Klaar om de geschreven en uitgewerkte plannen te laten zien aan onze mede creatieven in The Upperside. Terug naar ons superfijne kantoor, dat aankomende week weer een klein beetje mooier en meer af gaat worden. Weer dichtbij fijne vrienden met mooie verhalen en oprechte interesse. Terug naar de lekkerste herrie van muziek en daar met mijn camera tussenin staan.
Maar vandaag werk ik nog even verder aan een basis voor mooie plannen en projecten. Geniet ik nog even van de stilte en de rust. Zwoeg ik mijn benen nog een keer door de duindoorn voor het mooiste uitzicht.

“Ik wil nog niet weg!!!! Zullen we gewoon blijven??”


Hier kunnen blijven. En tegelijkertijd al die leuke dingen die er aan zitten te komen kunnen doen. Een onmogelijke combinatie. Maar deze week leerde ik dat onmogelijk en verlangen een gouden combinatie is. Terugkijkend op de afgelopen jaren was de combinatie van onmogelijk (door anderen) en mijn grote verlangen juist datgene wat me tot de gaafste dingen bracht. 

Straks klim ik dus die duin op. Om daar het onmogelijke los te laten en het verlangen mee naar huis te nemen.